Wendy Winter werkt op het Dianahuis, de moeder-kindvoorziening van ST AOP. Ze noemt de vrouwen die er wonen nooit cliënten. “Ik heb het altijd over mijn moeders.”
Een lot uit de loterij
Wendy kwam bij ST AOP na een moeilijke periode in mijn vorige werk door persoonlijke omstandigheden. Ze koos bewust voor een kleine organisatie met korte lijnen, iets waar ze in grotere organisaties altijd tegenaan liep. Het Dianahuis bestond op dat moment nog nauwelijks: ze bouwde het letterlijk op vanaf de eerste moeder tot de dertien die er nu wonen. “Ik heb niet gesolliciteerd op deze plek, maar die plek past zo goed. Voor mij is het een lot uit de loterij geworden.”
Ik maak tijd
Het Dianahuis is een steunpunt waar moeders met kinderen binnen kunnen lopen, met woningen eromheen. Wendy doet intakes, gesprekken en begeleiding, en werkt nauw samen met de verplichte jeugdhulp van IHUB. Elke moeder heeft haar eigen problematiek: soms taal, soms een lastige ex-partner, soms zorg om de kinderen. “Ze vragen altijd: heb je tijd? En dan zeg ik: nee, maar ik maak tijd.”
Een moeder is haar in het bijzonder bijgebleven: een vrouw die naar Nederland kwam om haar kind met een handicap een betere toekomst te geven. “Het feit dat zij met zoveel liefde naar Nederland is gekomen en zoveel heeft opgeofferd, maar ook zo sterk is en doorgaat.”
Een heel leven in anderhalf uur
Een zwaar onderdeel van het werk zijn de intakes. In anderhalf uur hoor je iemands hele levensverhaal, en dan ga je beoordelen of iemand in aanmerking komt voor opvang. Elke donderdag bespreekt het team dit samen, en na een zware intake loopt Wendy weleens een half uur naar buiten met een collega. “Anders neem je het echt mee naar huis, en dan gaat het niet goed.”
Wat het beeld niet vertelt
Wendy worstelt zelf met hoe ze ST AOP in één zin uitlegt. “Dakloze opvang van moeders met kinderen” roept volgens haar meteen het verkeerde beeld op. “Ze zijn niet zielig. Het zijn sterke, krachtige vrouwen die pech hebben gehad.” Ze ziet ook een patroon: moeders zijn eerst opgelucht met een schone, opgeruimde plek, en storten daarna soms in, juist omdat ze eindelijk kunnen toegeven aan alles wat ze hebben moeten onderdrukken om te overleven.
Het patroon doorbreken
Het Dianahuis bestaat nu bijna vier jaar, en Wendy merkt dat de bekendheid en het netwerk groeien. Maar de impact die haar het meest drijft, zit verder weg in de tijd. Ze ziet nu moeders in de opvang die zelf als kind óók met hun moeder in de opvang zaten. “We hopen dat te doorbreken, zodat kinderen niet later in dezelfde situatie terechtkomen.
