Haydi werkt al bijna 25 jaar in de hulpverlening. Toen ze bij Stichting Algemeen Opvang Purmerend (ST AOP) kwam werken, dacht ze dat ze inmiddels wel het meeste gezien had. Vier jaar later weet ze zeker dat het beeld dat de meeste mensen van dakloosheid hebben, gewoon niet meer klopt.
Van bijna twintig jaar hulpverlening naar ST AOP
Haydi werkte jarenlang bij een andere organisatie, met verschillende doelgroepen, veel met gezinnen. ST AOP kende ze al goed. Vanuit haar vorige rol verwees ze zelf cliënten door en werkte ze samen met de gemeente. Toen ze op een gegeven moment de uitdaging begon te missen en er een vacature bij ST AOP voorbijkwam, was de keuze snel gemaakt. Ze kende de organisatie, de organisatie kende haar.
Nu werkt ze als maatschappelijk werker. Ze doet intakes en begeleidt cliënten, van het eerste gesprek tot de stap naar een zelfstandig leven.
Iedereen kan het overkomen
“Mensen denken vaak aan iemand die door de stad zwerft met een winkelwagentje,” zegt Haydi. “Maar eigenlijk zijn het mensen zoals jij en ik die aankloppen voor hulp.”
Ze noemt een cliënt uit haar eerste periode bij ST AOP: iemand met een goedbetaalde baan in de financiële sector, een dure auto, een koophuis. Toen zijn relatie onder druk kwam te staan, liep zijn werk ook vast. De schulden stapelden zich op, tot hij alles kwijt was. Hij belandde uiteindelijk in de psychiatrie en kwam via een tussenstap bij ST AOP terecht.
“Hoe meer er aan de hand is, hoe beter ik functioneer,” zegt Haydi over dat soort situaties. Niet omdat het haar niet raakt, maar omdat het haar energie geeft om uit te zoeken wat iemand nodig heeft.
Regie teruggeven, niet overnemen
Wat Haydi drijft is het teruggeven van zelfstandigheid. “Als ik hoor dat iemand zelf op een woning heeft gereageerd, of zelf heeft gebeld, dan denk ik: dat is waar ik het voor doe.” Ze laat cliënten zoveel mogelijk zelf de regie voeren en staat klaar zodra het even niet lukt.
Niet elk gesprek is makkelijk. Soms moet ze mensen vertellen dat hun situatie nog niet past bij wat ST AOP kan bieden, of dat wensen moeten worden bijgesteld. “Dat vind ik dan wel vervelend,” zegt ze eerlijk. Toch kan ze niet één ding aanwijzen als het moeilijkste van haar werk. Wat blijft, is de wil om verder te kijken dan het probleem, naar de persoon erachter.
Wat ST AOP anders maakt
Wat het werk bij ST AOP voor Haydi onderscheidt is de vrijheid. Geen strikte tijdsindicaties, ruimte om mee te lopen naar een afspraak bij de psychiater, contact met de gemeente, elke dag weer iets anders. Wat het van je vraagt: een lange adem, geduld en het vermogen om zonder oordeel te kijken.
“Wie ben ik om te denken van goh, waarom dit of waarom dat,” zegt Haydi. “Het kan mij ook overkomen.”
Dat is precies het werk dat niemand ziet en waarom het wel gezien mag worden.
